Stichting Jurojin

Hoe Orionis Walcheren een ernstig zieke man dwingt, intimideert en vernederend behandelt

In een rechtvaardige samenleving vangen we mensen op die zijn gevallen. We helpen mensen die ziek zijn. We geven ruimte aan herstel. Althans — dat is het ideaal.

De praktijk? Die ziet er heel anders uit.
In Vlissingen wordt een man met ernstige psychische problematiek bedreigd met sancties door Orionis Walcheren.
Waarom? Omdat hij — ondanks jarenlange mentale strijd, trauma, een komend EMDR-trajecten en digitale therapie — nog niet “klaar” is om te werken. En dat wordt hem niet vergeven.

Al jaren ziek. Toch wordt hij opgejaagd.

Deze cliënt verloor zijn moeder door zelfmoord. Het is een litteken dat nooit heelt. Hij heeft zich jarenlang dapper door hulpverlening geslagen, en zit nu in afwachting van een nieuw behandeltraject bij Emergis.
Ondertussen doet hij alles wat wél kan: hij volgt digitaal therapie via Start@ctief / Minddistrict, waar hij actief meedoet aan modules gericht op herstel.

Hij is getrouwd en heeft kinderen. Zijn vrouw regelt de brieven, de afspraken, de gesprekken — zij is mantelzorger, moeder én buffer tegelijk. Ze leven samen van een bijstandsuitkering. Rust en stabiliteit zijn essentieel.

En precies datgene wat zij nodig hebben, wordt hen nu afgenomen.

Dreigende e-mails, botte toon, en verdachtmakingen

Een medewerker van Orionis stuurt e-mails met een toon die alles overschrijdt wat je mag verwachten van een publieke dienstverlener. Een paar citaten:

“Het is weer typisch dat je zo snel reageert in ieder geval.”
“Ik denk dat cliënt hier niet eens vanaf weet?”
“Ik hoop niet dat er andere stappen nodig zijn.”

Deze uitspraken zijn niet alleen respectloos en denigrerend, maar ook intimiderend en juridisch onhoudbaar.
Dit is geen communicatie. Dit is het uitoefenen van druk op een kwetsbare burger die simpelweg probeert te overleven.

De “onafhankelijke” arts… werkt gewoon bij Orionis

Alsof dat nog niet genoeg is, wordt cliënt opgeroepen voor een medisch onderzoek bij een “onafhankelijke arts”.
Maar deze arts werkt niet vanuit een neutrale plek. Nee — hij zit ín het gebouw van Orionis. En nóg erger: de afspraak is ingepland én verplaatst door de medewerker zelf, zonder enig overleg.

Dus een arts die zou moeten toetsen of iemand medisch belastbaar is,
laat zich plannen, aansturen en huisvesten door dezelfde instantie die belang heeft bij het oordeel?

Dat noemen wij geen onafhankelijke arts. Dat noemen wij belangenverstrengeling.
En dat is precies wat hier aan de hand is.

Menselijkheid? Die is nergens te bekennen.

Alsof iemand met zware trauma’s vrijwillig in de bijstand wil blijven. Die horen niet eens in de bijstand maar bij het UWV ! 
Alsof deze cliënt niet elke dag keihard vecht om er te zijn voor zijn gezin.
Alsof je iemand beter maakt door hem af te dreigen, te vernederen en onder druk te zetten.

Deze werkwijze is niet alleen moreel verwerpelijk, maar ook juridisch op het randje van machtsmisbruik.
Dit is geen participatie. Dit is pesten met een stempel van de overheid.

Wij eisen het volgende. Per direct.

🛑 1. Stop onmiddellijk met elk re-integratietraject voor deze cliënt.
🛑 2. Laat zijn medische belastbaarheid beoordelen door een écht onafhankelijke arts, buiten Orionis.
🛑 3. Leg uit waarom een zogenaamd onafhankelijke arts in het pand van Orionis werkt.
🛑 4. Bied excuses aan voor de onbeschofte, respectloze toon en grensoverschrijdend gedrag van uw medewerker.

Tot slot:

Wij laten niet toe dat mensen in psychische nood worden opgejaagd als werkvee.
Wij laten niet toe dat overheidsinstanties zich verschuilen achter protocollen terwijl zij mensen kapot maken.

Orionis: herpak jezelf. Of wees eerlijk dat je niets menselijks meer vertegenwoordigt.

En Wethouder Portier…..wanneer begint u eindelijk eens met dit zooitje aan te pakken ????

De gemeente Vlissingen laat opnieuw zien hoe ver ze bereid is te gaan om het midden- en kleinbedrijf in de binnenstad onder druk te zetten. Een recent besluit van Wethouder Boonman heeft ertoe geleid dat gevestigde ondernemers — waaronder een lokale slager met een jarenlange staat van dienst — niet langer kunnen parkeren in het centrum. Zijn dagelijkse bezorging van vleespakketten en catering wordt hierdoor praktisch onmogelijk. En het argument van de wethouder? “Ondernemersrisico.”

Laat dat even bezinken.

📉 Van fatsoenlijk ondernemersklimaat naar regelzuchtige obstructie

Een ondernemer die vleeswaren levert aan klanten heeft zich te houden aan strikte voedselveiligheidsnormen, zoals de HACCP-regels. Die regels zijn er niet voor niets. Transport van bederfelijke waar moet snel, gecontroleerd en zonder onnodig tijdverlies verlopen. Wanneer een gemeente echter het laden en lossen onmogelijk maakt door ondernemers op te leggen meer dan een kwartier te voet met gekoelde producten af te leggen, dan is dat niet slechts hinderlijk — het is een directe ondermijning van de bedrijfsvoering.

Wat hier speelt is geen “ondernemersrisico”, maar een klassieke casus van onevenredig overheidsoptreden.

 ⚖️ Evenredigheidsbeginsel en het bestuursrecht

In de Algemene wet bestuursrecht (Awb) is sinds de herziening van artikel 3:4 lid 2 helder opgenomen:

> “De voor een of meer belanghebbenden nadelige gevolgen van een besluit mogen niet onevenredig zijn in verhouding tot de met het besluit te dienen doelen.”

Dit betekent dat beleidsmaatregelen niet zwaarder mogen drukken op burgers of ondernemers dan noodzakelijk is. Als een parkeermaatregel een ondernemer de mogelijkheid ontneemt om zijn kerntaak — het leveren van voedsel — nog veilig uit te voeren, dan is dat een disproportionele ingreep.

📜 Vertrouwensbeginsel met voeten getreden

De ondernemer in kwestie heeft jarenlang gebruik kunnen maken van parkeermogelijkheden die essentieel zijn voor zijn bedrijfsvoering. Die praktijk vormde een gerechtvaardigd vertrouwen dat hij zijn bedrijfsactiviteiten op verantwoorde wijze mocht voortzetten. Dat vertrouwen is door het eenzijdige ingrijpen van Wethouder Boonman op grove wijze doorbroken, zonder overgangsperiode, zonder alternatieve voorzieningen, en zonder inspraak.

Dit is in strijd met het vertrouwensbeginsel, een kernbeginsel binnen het bestuursrecht.

💰 Nadeelcompensatie is géén gunst, maar een recht

Zelfs als het beleid formeel rechtmatig is, ontstaat de vraag: waarom moet een gevestigde ondernemer de prijs betalen voor een beleidswijziging die hem onevenredig raakt?

Volgens het leerstuk van nadeelcompensatie (artikel 4:126 e.v. Awb) heeft de slager mogelijk recht op vergoeding van schade die hij lijdt, zolang:
– het besluit rechtmatig is,
– de schade onevenredig is,
– en hij behoort tot een beperkte groep die specifiek getroffen is.

Deze regeling is er expliciet om te voorkomen dat een individuele ondernemer de lasten draagt van een algemeen belang.

🚫 Geen visie, geen dialoog

Wat extra wringt: het parkeerbeleid is top-down doorgevoerd, zonder overleg met de ondernemers die het raakt. Dat getuigt niet alleen van bestuurlijke kilte, maar ook van een gebrek aan visie. In plaats van de binnenstad vitaal en leefbaar te maken, wordt een ambachtelijke slager — een hoeksteen van lokaal ondernemerschap — naar de rand van de stad geduwd, letterlijk en figuurlijk.

 ✍️ Conclusie: dit is geen ondernemersrisico, dit is bestuurlijk falen

Wethouder Boonman verbergt zich achter het vage begrip “ondernemersrisico”, maar het bestuursrecht is helder: overheidsbeleid mag niet zonder meer de bestaansgrond van een ondernemer ondermijnen. Zeker niet als dat beleid disproportioneel is, voedselveiligheid in gevaar brengt en zonder overgang of maatwerk wordt ingevoerd.

De slager doet er goed aan:
– Bezwaar te maken tegen dit besluit,
– Nadeelcompensatie te claimen, en
– desnoods via een voorlopige voorziening de uitvoering van het beleid aan te vechten bij de bestuursrechter.

Als dit “ondernemersrisico” is, dan is het einde zoek voor elke ondernemer in Vlissingen.

In de digitale arena van sociale media zien we steeds vaker hoe politiek en machthebbers feiten verdraaien om hun narratief te beschermen. Een recent voorbeeld hiervan speelt zich af in een discussie op de Facebookpagina van de Dorpsraad Souburg, waar Stichting Jurojin – een organisatie die zich inzet voor mensen in armoede – frontaal werd aangevallen door een publieke figuur: Albert Vader.

De Feiten vs. De Framing

Stichting Jurojin plaatste een opmerking onder een bericht van de Dorpsraad Souburg waarin werd gesteld dat een bedrag van vijf miljoen euro nu naar de Raadzaal en de Boulevard zou gaan. Dit werd voorzien van een knipoog-smiley, een duidelijk signaal dat het hier om een sarcastische opmerking ging.

Albert Vader greep deze gelegenheid echter direct aan om Stichting Jurojin te beschuldigen van ‘grote onzin’ en ‘aantoonbaar onjuiste stemmingmakerij’. Zonder enige onderbouwing werd hier dus een organisatie, die zich dag in dag uit inzet voor de meest kwetsbaren in de samenleving, als leugenachtig neergezet.

Selectief Reageren: Een Bekende Tactiek

Wat opvalt, is de snelheid waarmee Vader reageerde op deze opmerking. Terwijl kritische brieven en mails van Jurojin naar de gemeente vaak onbeantwoord blijven, werd er hier binnen enkele uren ingegrepen. Dit bevestigt wederom de dubbele standaard: openlijke kritiek wordt in de kiem gesmoord, terwijl serieuze correspondentie genegeerd wordt.

Toen Stichting Jurojin dit aanhaalde en Vader erop wees dat mails en brieven ‘op miraculeuze wijze verdwijnen en nooit beantwoord worden’, werd er niet inhoudelijk op ingegaan. In plaats daarvan volgde een nieuwe aanval: ‘Ik reageert op de onwaarheden die u hier plaatst.’ Alsof de waarheid in de handen ligt van degene die de macht heeft om kritiek te censureren.

### Het Ontmaskeren van Stemmingmakerij

Hier ligt de kern van het probleem: de echte stemmingmakerij komt niet van Stichting Jurojin, maar van zij die feiten verdraaien en kritiek wegzetten als leugens. Dit is exact de reden waarom Stichting Jurojin is ontstaan – omdat in de Raadzaal de waarheid wordt verdrongen door politiek opportunisme.

De ironie is dat Vader Jurojin beticht van leugens, terwijl zijn eigen argumenten niets anders zijn dan het verdraaien van de werkelijkheid. De sarcastische ondertoon in de oorspronkelijke opmerking wordt genegeerd, omdat het narratief dan niet meer werkt. Dit is geen onschuldige vergissing, maar een bewuste strategie om kritische stemmen monddood te maken.

Transparantie en Rechtvaardigheid

Laten we één ding duidelijk maken: zolang er mensen zijn die met halve waarheden en verdraaiingen werken, zal Stichting Jurojin blijven vechten voor rechtvaardigheid en transparantie. Sociale media mogen dan het speelveld zijn van de snelle, ongefundeerde reacties, maar de waarheid zal altijd blijven bestaan, al doet de Gemeente en ambtenaren hun uiterste best om zoveel mogelijk onder de pet te houden.

Wij laten ons niet tot zwijgen brengen.

Het is 2025, en in Vlissingen staan we aan de vooravond van een nieuw zogenaamd armoedebeleid. Maar laten we meteen de lucht klaren: **er is niets nieuws** aan dit beleid. Sterker nog, het enige wat ‘nieuw’ is, is hoe schaamteloos de Gemeente Vlissingen, onder leiding van de wethouder en een handvol meelopende politieke partijen, het werk van Stichting Jurojin heeft gekopieerd.

Ja, u leest het goed. Alles wat Stichting Jurojin heeft opgebouwd om de mensen in armoede in Vlissingen te helpen, wordt nu  “zonder enig overleg, zonder erkenning, en zonder enige schaamte gekaapt door de gemeente. Dezelfde gemeente die ons vanaf dag één op elke mogelijke manier heeft tegengewerkt, blokken voor de voeten heeft geworpen, en ons structureel gehinderd heeft om mensen in armoede te helpen.

Geen Nieuwe Plannen, Geen Nieuwe Regelingen – Enkel Schijn

De wethouder paradeert nu met “zijn” zogenaamd nieuwe plannen, straks compleet met interviews en persberichten. Maar laten we eens goed kijken naar de feiten:

• Er zijn geen nieuwe plannen
• Er is geen uitbreiding van armoederegelingen
• Er is geen enkele structurele verbetering voor de mensen in armoede

Wat er wél is? Een beleid dat cosmetisch is opgepoetst om het falen van de gemeente te verhullen. Een beleid dat slechts dient om de wethouder en zijn coalitie te laten schitteren op papier, terwijl de realiteit van de inwoners van Vlissingen niets dan duisternis blijft.

Wie Heeft Vlissingen Tot Aan de Rand van de Afgrond Gebracht?

Laten we één ding duidelijk maken: het is de Gemeente Vlissingen zelf die haar burgers tot de rand van de afgrond heeft gebracht. Het zijn niet de inwoners die falen, het is de gemeente die faalt. En keer op keer weigeren zij verantwoordelijkheid te nemen voor hun wanbeleid.

Het is dankzij de tomeloze inzet van organisaties zoals FNV en Stichting Jurojin dat de bijstandsnorm naar 120% is verhoogd. Maar wees gerust, die verhoging kwam er niet omdat de gemeente dat wilde. Nee, ze werd er met moeite toe gedwongen door ons, door de druk van burgers en maatschappelijke organisaties die genoeg hadden van het constante negeren van hun leed.

Droog Beschimmeld Brood en Verrotte Groentes

Zolang deze coalitie blijft zitten in de gemeenteraad, blijven de schrijnende situaties bestaan:

• Mensen die gedwongen zijn droog, beschimmeld brood te eten omdat er simpelweg niets anders is.
• Ouderen en zieken die verlepte, verrotte groentes van de voedselbank krijgen.
• En dan de groep die de voedselbank niet eens in mag ! Waarom niet? Omdat ze in een zorgwoning wonen die te duur wordt geacht om “armoedig” te zijn. Wat een farce!!!

Deze gemeente zegt dat meer mensen gebruik moeten maken van de armoederegelingen. Laat me niet lachen! Mensen proberen dat wél, maar het is Orionis– die zogenaamd voor hun welzijn moet zorgen – die hen categorisch de toegang tot deze regelingen ontzegt.

Privacy als Inzet voor Overleving

Wie een armoederegeling aanvraagt, wordt meteen onder druk gezet om zijn of haar wettelijke recht op privacy op te geven. Niet vrijwillig, nee. Op straffe van afwijzing !.Geen toegang tot hulp tenzij je je volledige hebben en houden op tafel legt. En als je het waagt om je privacy te verdedigen? Dan kun je het vergeten.

Stilte van Bestuurders, Luidruchtig Lijden

De bestuursleden van Stichting Jurojin hebben het afgelopen jaar vaak met de handen in het haar gezeten, stilgevallen door het leed dat zij onder ogen kregen. Verhalen van gezinnen die geen eten meer hebben, ouderen die in de kou zitten, kinderen die met een lege maag naar school gaan. Huurwoningen, eigenlijk KROTTEN, waar geen vloerbedekking ligt, waar men tegen smerige ongeverfde onbehangen muren moet aankijken, geen gordijnen heeft, op de grond moet slapen op een stapel oude lappen. En dan praat ik hier over GEZINNEN MET KINDEREN !

En terwijl wij in de frontlinie staan om deze wanhoop te bestrijden, staat de gemeente op afstand te kijken – om vervolgens onze ideeën, plannen en successen zonder blikken of blozen over te nemen alsof het hun eigen werk is.

Een Wethouder Die Zich Laagt en Decadent Voordoet

En dan nog een vraag aan de wethouder:
Was het niet slimmer geweest om Stichting Jurojin – de organisatie die het werk **daadwerkelijk** doet – in de gemeenteraad te zetten? In plaats van ons werk letterlijk te kopiëren zonder erkenning?

Maar nee, in plaats daarvan kiest u ervoor zich decadent voor te doen met nieuwe plannen die allesbehalve nieuw zijn. U verlaagt zich tot het niveau van een imitator in plaats van een leider.

Burgers in Vlissingen Verdienen  Beter

De burgers van Vlissingen verdienen beter.
– Ze verdienen een gemeenteraad die luistert in plaats van negeert.
– Ze verdienen een wethouder die handelt in het belang van de inwoners in plaats van zichzelf.
– En ze verdienen de erkenning van het harde werk van organisaties zoals Stichting Jurojin, die dag in dag uit strijden voor een menswaardig bestaan.

Vlissingen, het is tijd om wakker te worden. Laat je niet misleiden door de façade van dit nieuwe armoedebeleid.

Het is nep, hol, en niets meer dan een PR-stunt

En zolang deze coalitie blijft zitten, blijft de armoede in onze stad een probleem dat ze liever verdoezelen dan oplossen.

Het is tijd voor échte verandering.
Het is tijd om onze stem te laten horen in 2026 bij de Gemeenteraadsverkiezingen !
Want wij, Stichting Jurojin, geven niet op. En we blijven strijden, met of zonder de steun van de gemeente. Maar onthoud: met ons werk komt er vooruitgang – met hen – de huidige coalitie – komt er alleen maar meer wanhoop.